در نمایشگاه آثار هنرهای دستی و هنرهای تجسمی که در حاشیه مرحله پایانی نهمین جشنواره سیمرغ در پردیس تئاتر تهران برگزار شده بود، بعضی آثار بیشتر از بقیه توجه‌ها را به خودشان جلب می‌کردند. در این میان یک قالیچه بیشتر از بقیه دکوری برای عکس‌های سلفی بود و بیشتر از بقیه آثار سوژه عکاس‌ها شد و زینت بخش سالن نمایشگاه بود و خودنمایی می‌کرد. این قالیچه زیبا کار دست‌های هنرمند فائزه افشون دانشجوی ترم هفت رشته پرستاری دانشگاه علوم پزشکی جیرفت بود.
این هنرمند قالیباف در گفتگویی با مفدا درباره تاثیر قالیبافی بر روحیه شخصی و کار در حرفه پرستاری گفته است.
درباره اثری که به جشنواره ارسال کردید، توضیح دهید.
امسال دو اثر به جشنواره ارسال کردم، یکی قالیچه‌ای در ابعاد یک در یک و نیم بود که از بهار تا اواخر تابستان حدود ۴ ماه طول کشید تا بافته شود و دیگری گلیمی در ابعاد ۸۰ در ۵۰ سانتی متر بود که زمان کمتری برد. من دو سال قبل هم در جشنواره شرکت کرده بودم، در جشنواره هفتم با بافت یک گلیم نفر سوم شدم و همین انگیزه‌ای شد که این قالیچه و گلیم را برای شرکت در جشنواره امسال ببافم.
قالیبافی را از چه سنی آغاز کرده‌اید و از کجا آموخته‌اید؟
قالیبافی را از مادر و خواهرم یاد گرفتم، مادرم هم از مادرش یاد گرفته؛ این شغل خانوادگی ماست. من اهل بافت کرمان هستم، در منطقه ما همه قالی می‌بافند. خواهرم هم رشته هنر فرش خوانده و خیلی چیزها درباره فرش به من یاد داده است. تقریبا از ۱۶ سالگی قالی می‌بافم.
چقدر برای قالیبافی وقت می‌گذارید؟
قالیبافی ریزه کاری زیاد دارد، از طرفی کمر درد و گردن درد می‌آورد و قالیباف خیلی زود خسته می‌شود به همین خاطر بیشتر از روزی ۵ تا ۶ ساعت نمی‌توانیم کار کنیم. اگر بیکار باشم و دار قالی هم در خانه داشته باشیم همین قدر زمان می‌گذارم. البته از زمانی که دانشگاه می‌رود بیشتر آخر هفته‌ها و تابستان‌ها آزاد هستم و قالی می‌بافم.
هنر قالیبافی تا چه حد در مدیریت استرس و بحران روحی کمک کننده است؟
وقتی با دست خود یک اثر هنری تولید می‌کنیم خیلی لذت بخش است، قالیبافی هم از این قاعده مستثنی نیست، خیلی حال و هوای خوبی دارد و ذوق دارم زودتر تمام شد و نتیجه کار را ببینم. وقتی قالی از دار پایین می‌آید لحظه لذت بخشی است.
قالیبافی فقط کار دست نیست، نیاز به تمرکز ذهنی و خرج کردن سلیقه دارد، چون از روی نقشه می‌بافیم، باید تمرکز داشته باشیم که کار خراب نشود و شکلش درست در بیاید. در واقع یک جور تمرین تمرکز است. از طرفی باید ابتکار و خلاقیت داشته باشیم که رنگ‌ها و ترکیب رنگ‌های خوبی انتخاب کنیم. گاهی هم چند نقشه را با هم ترکیب می‌کنیم و یک حاشیه از یک نقشه دیگر می‌زنیم. همین تمرکز کردن بر روی یک کار هنری باعث رها شدن از بسیاری فکرهای منفی و ناراحتی‌های روحی می‌شود و آدم را برای مدتی از این بحران‌ها رها می‌کند.
آیا حس و حال و تمرکزی که قالیبافی ایجاد می‌کند، تاثیری بر دیگر ابعاد زندگی هم دارد؟
این تمرین تمرکز، روی درس خواندن من تاثیر داشته و کمک زیادی کرده است. در کل هنر روی درس تاثیر مثبت دارد و باعث تمرکز و آرامش می‌شود. وقتی احساس می‌کنم که عضو مفیدی از خانواده و جامعه هستم و تولید یک اثر هنری از دستم بر می‌آید احساس رضایت و آرامش می‌کنم. قطعا این احساس رضایت و آرامش بر دیگر شئون زندگی من اثر مثبت دارد.
از طرفی قالیبافی توام با سختی‌های زیادی است و همین باعث می‌شود تحمل و مقاومت آدم زیاد شود. قالیباف‌ها آدم‌های صبوری هستند چون باید خیلی صبر و تحمل داشته باشند تا قالی تمام شود و کارشان به نتیجه برسد. همین باعث شده که من در محیط بیمارستان هم آدم صبوری باشم که تحملم زیاد است. رشته پرستاری صبر و تحمل زیادی می‌خواهد، پرداختن به هنر قالیبافی تحمل من را زیادتر کرده و البته باعث شده که فعال‌تر باشم. در بیمارستان که هستم اصلا تحمل بیکاری را ندارم و دلم می‌خواهد مدام در حال فعالیت باشم.
به نظر شما تفاوت یک پرستار هنرمند با دیگر پرستاران چیست؟
همه پرستارها برای بیمارشان زحمت می‌کشند و برای بیمار و کاری که انجام می‌دهند ارزش قائل هستند و از این جهت فرقی بین افراد نمی‌بینم. با این حال معتقدم یک فرد هنرمند به خاطر نوع نگاه متفاوتی که دارد، می‌تواند از نظر روحی بیشتر به بیمار کمک کند و شاید صبر و حوصله بیشتری هم داشته باشد و بتواند آرامش درون خود را به بیمار هم منتقل کند. خود من که به کار قالیبافی هم مشغولم معتقدم این هنر صبر و تحمل من را خیلی بالا برده و این در حرفه پرستاری خیلی به درد من خورده است.
با توجه به سه دوره حضور در جشنواره، ارزیابی شما از جشنواره نهم چیست؟
به نظرم امسال سطح جشنواره در مقایسه با دوره‌های قبل در همه رشته‌ها ارتقاء یافته بود. از طرفی حال و هوای جشنواره خیلی پرشور و انگیزه بخش است و من خیلی برای شرکت در جشنواره امسال هیجان و انگیزه داشتم همین باعث شد وقت بگذارم و قالیچه و گلیمم را با شوق و ذوق ببافم. بچه‌های دانشگاه وقتی من را می‌بینند که سال پیش مقام آورده‌ام و امسال هم به جشنواره راه یافتم تلاش زیادی می‌کنند که برای جشنواره اثر بفرستند.
در پایان بفرمایید، بین المللی شدن جشنواره چه تاثیری در ارتقاء سطح کیفی این دوره از جشنواره داشته است؟
وقتی عنوان بین المللی به یک جشنواره داده می‌شود، انتظارها از سطح جشنواره بالا می‌رود و همین باعث می‌شود شرکت کنندگان بیشتر تلاش کنند تا کیفیت آثار ارسالی را ارتقاء دهند. این مساله امسال در سطح آثار به خوبی دیده می‌شد. حضور در جشنواره بچه‌ها را ترغیب می‌کند و انگیزه زیادی برای تلاش بیشتر در زمینه فرهنگ و هنر می‌دهد از طرفی روابط اجتماعی دانشجویان را تقویت می‌کند.
ارسال نظر